Somatyczna mutacja SDHB w pheochromocytoma pozatrz nerkowym

Aż 25% guzów chromochłonnych – guzy wytwarzające katecholaminę zlokalizowane wzdłuż współczulnego układu nerwowego, w tym nadnercza – występują w dziedzicznych zespołach nowotworowych, w tym w chorobie von Hippel-Lindau (gen VHL), wielorakiej endokrynnej neoplazji typu 2 (genu RET) neurofibromatoza typu (gen NF1) oraz zespół pheochromocytoma-paraganglioma (geny SDHB i SDHD). Dwa ostatnie geny są również związane z pozakadrenalinowym guzem chromochłonnym.23 Do chwili obecnej, z wyjątkiem jednej sporadycznej mutacji SDHD, opisano tylko mutacje linii zarodkowej w SDHB i SDHD, nawet wśród zgłoszonych mutacji w tych genach w pozornie sporadycznych guzach chromochłonnych i przyzwojakach .4,5
Rysunek 1. Rysunek 1. Wyniki badań molekularnych i immunohistochemicznych. Chromatogramy sekwencjonowania eksonu 4 SDHB nowotworu i prawidłowego DNA od pacjenta wykazują względne intensywności sygnału w pozycji 299 nukleotydu typu dzikiego C i podstawionego nukleotydu T, wskazujące względną utratę allelu typu dzikiego w DNA nowotworu (panel ZA). Panel B pokazuje polimorfizm konformacji polimerazy-łańcuch-konformacja pojedynczej nici DNA prawidłowego (N) i nowotworowego (T) pacjenta, w porównaniu z DNA kontrolnym (C) od zdrowego osobnika. Widoczny jest nieprawidłowy wzorzec migracji w DNA nowotworu (grot strzałki). W panelu C utratę heterozygotyczności pokazano na autoradiografie chromosomu 1p z markerem blisko genu SDHB, co wskazuje na względną utratę DNA nowotworu (grot strzałki) w porównaniu z prawidłowym DNA pacjenta i kontrolnym DNA od zdrowego pacjenta . Immunohistochemiczne barwienie guza pacjenta dla SDHB pokazuje nie wybarwione komórki nowotworowe otoczone komórkami śródbłonka z plamistym wybarwianiem (Panel D), w przeciwieństwie do wzoru barwienia w pheochromocytoma bez mutacji SDHB (Panel E).
Przedstawiamy przypadek 25-letniej kobiety z nadnerczowym guzem chromochłonnym w ścianie jej pęcherza moczowego. Przeprowadzono mutacyjną analizę genów kandydujących do pheochromocytoma RET, VHL, SDHB i SDHD w guzie i prawidłowym DNA obecnym w tej samej próbce tkanki. (Gen NF1 nie był badany, ponieważ pacjent nie miał klinicznych objawów choroby neurofibromatozowej typu 1). Znaleziono jedną aberrację: przejście SDHB 299C . T w DNA nowotworu, ale nie w normalnym DNA pacjenta (Figura 1A i 1B) . To odkrycie zostało potwierdzone przez allelotypowanie próbek DNA i powtórzenie całej procedury, począwszy od izolacji DNA z guza i zdrowej tkanki. Ta somatyczna mutacja genu SDHB powoduje substytucję fenyloalaniny dla seryny w pozycji 100 (S100F). Funkcjonalne konsekwencje mutacji S100F można przewidzieć, biorąc pod uwagę duże fizyczne różnice między dwoma aminokwasami: substytucję niepolarnego łańcucha bocznego (F) dla nienaładowanego polarnego łańcucha bocznego (S). Ponadto, region genu SDHB, który zawiera mutację S100F jest wysoce konserwatywny na poziomie białka. Ponadto u pacjenta z nadnerczowym guzem chromochłonnym opisano mutację missense SDHB z sąsiadującego aminokwasu S100 (C101Y).
Z analizy sekwencji DNA nowotworu wynika, że zmutowany allel przekracza nadmiar allelu typu dzikiego (Figura 1A), co wskazuje na amplifikację zmutowanego allelu lub utratę allelu typu dzikiego. Porównawcza hybrydyzacja genomowa, utrata heterozygotyczności locus SDHB (figura 1C) i hybrydyzacja fluorescencyjna in situ chromosomu 1p wykazały utratę jednego allelu 1p. Te odkrycia wskazują na bialleliczną inaktywację SDHB w tym nowotworze: mutację jednego allelu SDHB i utratę drugiego allelu SDHB. Ponadto stwierdziliśmy, że brak było ekspresji SDHB w komórkach nowotworowych, co wskazuje na całkowitą utratę funkcji SDHB (Figura 1D i 1E).
Sądzimy, że jest prawdopodobne, że mutacja somatyczna S100F odegrała rolę przyczynową w nowotworzeniu pozafeninowego guza chromochłonnego. Nasze odkrycia sugerują, że gen SDHB nie tylko odgrywa rolę w patogenezie podgrupy odziedziczonych guzów chromochłonnych, ale może także uczestniczyć w podgrupie naprawdę sporadycznych guzów chromochłonnych.
Francien H. van Nederveen, MD
Esther Korpershoek, B.Sc.
Centrum Medyczne Uniwersytetu Erasmusa, 3000 CA Rotterdam, Holandia
Jacques WM Lenders, MD, Ph.D.
Radboud University Medical Center Nijmegen, 6525 GA Nijmegen, Holandia
Ronald R. de Krijger, MD, Ph.D.
Winand NM Dinjens, Ph.D.
Centrum Medyczne Uniwersytetu Erasmusa, 3000 CA Rotterdam, Holandia
w. nl
Wspierane przez Holenderską Organizację ds. Badań nad Zdrowiem, Holenderskie Towarzystwo ds. Raka i Fundację Vanderes.
5 Referencje1. Neumann HPH, Bausch B, McWhinney SR i in. Mutacje linii germinalnej w niesympamicznym pheochromocytoma. N Engl J Med 2002; 346: 1459-1466
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Neumann HP, Pawlu C, Peczkowska M, i in. Wyraźne cechy kliniczne zespołów przynaczyniaków związanych z mutacjami genów SDHB i SDHD. JAMA 2004; 292: 943-951
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Gimenez-Roqueplo AP, Favier J, Rustin P. i in. Mutacje w genie SDHB są związane z pozaprzekaźnymi i / lub złośliwymi guzami chromochłonnymi. Cancer Res 2003; 63: 5615-5621
Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Gimm O, Armanios M, Dziema H, Neumann HP, Eng C. Somatic i okultystyczne mutacje linii zarodkowej w SDHD, mitochondrialny gen kompleksu II, w niefiłkowym pheochromocytoma. Cancer Res 2000; 60: 6822-6825
Web of Science MedlineGoogle Scholar
5. Astuti D, Douglas F, Lennard TW, i in. Mutacja genu SDHD w rodzinnej postaci guzów chromochłonnych. Lancet 2001; 357: 1181-1182
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
(34)
[przypisy: szpital jelenia góra rejestracja, zolaxa, gineintima test ph ]