Rynek w reformie służby zdrowia – demograficzne ograniczenia zarządzanej konkurencji

Zarządzana konkurencja otrzymała szerokie poparcie od członków Kongresu, prezydenta elekta Billa Clintona, dużych firm ubezpieczeniowych i redaktorów piszących w wpływowych publikacjach1-4. Podstawową zasadą teorii zarządzanej konkurencji jest to, że dostawcy są podzieleni na konkurencyjne jednostki gospodarcze. Jak powiedzieli Enthoven i Kronick, 5,6 najbardziej efektywna konkurencja występuje wtedy, gdy wszyscy lekarze w danej społeczności są zgrupowani w kilku praktykach przedpłaconych, z każdym lekarzem w pełni zaangażowanym w jedną organizację. Usługi opieki zdrowotnej są jednak w dużej mierze nabywane lokalnie, a na obszarach o niskiej gęstości zaludnienia w Stanach Zjednoczonych usługodawcy mają naturalny monopol. W geograficznie odizolowanym obszarze o populacji wystarczającej do obsługi tylko jednego szpitala i jednej grupy lekarzy, trudno wyobrazić sobie, jak działałaby konkurencja. Jeśli szpital podejmie decyzję o znacznym zwiększeniu zakresu usług lub jego cen, groźba budowy konkurencyjnego szpitala jest złym rozwiązaniem, a transport pacjentów do innego miasta może być nie do przyjęcia. Podobnie, jeśli większość lekarzy jest członkami pojedynczej wielospecjalistycznej praktyki grupowej, nabywcy mają niewielki dostęp, jeśli lekarze zużywają więcej, a nie mniej zasobów. Oszacowaliśmy minimalną wielkość populacji dla obszaru rynku usług zdrowotnych, który mógłby wspierać zarządzaną konkurencję oraz odsetek populacji każdego państwa i całego narodu, który znajduje się na takich obszarach.
Metody
Szacunkowa minimalna populacja wymagana do wsparcia zarządzanej konkurencji opiera się na czterech założeniach: stopniu, w jakim konkurujące organizacje opieki zdrowotnej muszą być niezależne; minimalna liczba organizacji opieki zdrowotnej potrzebnych do wspierania zdrowej konkurencji; stosunek lekarzy do osób pobierających naukę i łóżek szpitalnych do zapisów w efektywnie zarządzanych planach zdrowotnych; oraz geograficzne granice rynków usług zdrowotnych. W tej części przedstawiono założenia i metody zastosowane w celu dokonania szacunków.
Do jakiego stopnia Czy konkurencyjne organizacje muszą być niezależne.
Klasyczna organizacja zajmująca się utrzymaniem zdrowia (HMO) – obszerna, oparta na modelu pracowniczym przedpłacona grupa, której przykładem jest Kaiser-Permanente lub Group Health Cooperative firmy Puget Sound – jest prototypem wydajnego konkurenta. W przeciwieństwie do wielu innych form opieki zarządzanej, klasyczne HMO są w stanie planować zdrowie: regulują zaopatrzenie łóżek szpitalnych, lekarzy i innych dostawców w stosunku do wielkości populacji, której służą. Lekarze zatrudnieni przez klasyczne HMO, ponieważ są wynagradzani, nie podlegają tendencjom do popytu indukowanego przez dostawcę, charakterystycznego dla medycyny za usługi; są w stanie efektywnie rozdzielić swoje obciążenia na różne zadania, takie jak ocena i doradztwo dla pacjentów, wykonywanie operacji lub testów diagnostycznych oraz wykonywanie obowiązków wymaganych do ciągłego doskonalenia jakości opieki. Ta elastyczność umożliwia klasycznym HMO łatwą adaptację do zmian popytu, które pojawiają się, gdy pacjenci są informowani o opcjach medycznych i podejmują decyzje zgodnie z ich preferencjami7.
Wydajność klasycznego modelu HMO silnie kontrastuje z modelem niezależnego stowarzyszenia praktyki (IPA), szczególnie gdy poszczególni lekarze są powiązani z wieloma planami zdrowotnymi
[patrz też: lactoral, gliceryna do włosów, koramed ]