Rynek w reformie służby zdrowia – demograficzne ograniczenia zarządzanej konkurencji ad

Enthoven opisuje nieefektywność rynku IPA, w którym każdy lekarz należy do 10 planów: Każdy lekarz będzie musiał poradzić sobie z kontrolami utylizacji i planami taryfowymi dziesięciu planów zdrowotnych, z których żaden nie będzie dowodził jego lojalności. Jeśli jeden plan zdrowia nakłoni lekarza do przyjęcia bardziej efektywnej praktyki zdrowotnej, korzyści prawdopodobnie zostaną natychmiast rozłożone na wszystkie dziesięć planów, redukując motywację każdego planu, aby podjąć wysiłki zmierzające do wprowadzenia innowacji na poziomie usługodawcy. Żaden z planów zdrowotnych nie odpowiadałby liczbie lekarzy do potrzeb ludności6.
Między kontrastującymi skrajnościami dojrzałego klasycznego modelu HMO i modelu wielokrotnego IPA jest duży, niejednoznaczny środek. Każdy zestaw planów zdrowotnych może mieć własnych lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej i zawierać umowy z tymi samymi specjalistami. Lub, oprócz podstawowej opieki zdrowotnej, plan może zapewniać pewne specjalistyczne usługi (takie jak kardiologia, urologia i gastroenterologia), przy użyciu własnych lekarzy w regularnych godzinach pracy, ale może to być kontrakt z nakładającymi się zestawami dostawców na opiekę specjalistyczną po godzinach i dla usług szpitalnych. Rozważając konkurencję pomiędzy planami zdrowotnymi, które są mniej kompleksowe niż klasyczne HMO, kluczowym czynnikiem jest konfiguracja szpitalnych usług szpitalnych w społeczności. Jeśli plany zdrowotne nie są wystarczająco duże, aby posiadać własne szpitale i zatrudnić cały zespół specjalistów, ale zamiast tego osobno kontraktować się z nakładającymi się zestawami szpitali, żadna organizacja nie będzie odpowiedzialna za planowanie zdrowotne szpitali w oparciu o populację.
W obszarach, w których populacja jest zbyt mała, aby konkurencyjne plany zdrowotne mogły skutecznie kontrolować usługi specjalistów i zasoby szpitalne, niezbędna jest pewna alternatywa lub pomoc w zarządzanej konkurencji w celu osiągnięcia skutecznego planowania zdrowotnego. Niewykluczone, że można to osiągnąć dzięki wspólnym wysiłkom planistycznym w ramach głównych planów zdrowotnych działających w społeczności. Ewentualnie konieczna może być jakaś forma rządowej regulacji wydajności szpitala i budżetów.
Jak wielu zawodników jest potrzebnych.
Idealnie byłoby, gdyby w każdym obszarze geograficznym dostępna była duża liczba wykwalifikowanych planów opieki zdrowotnej. Żaden pojedynczy plan nie byłby w stanie wywierać znacznego wpływu na popyt na opiekę, utrudniając zmowę między planami. Jednak minimalna liczba planów potrzebnych do uniknięcia rynku o silnych tendencjach oligopolistycznych nie jest jasna. Jeden zawodnik oczywiście nie jest wystarczający. Jeśli jest tylko dwóch konkurentów, trudno będzie oprzeć się pokusie ukrytej zmowy. Dlaczego konkurenci powinni ciężko pracować, aby powstrzymać wzrost kosztów lub zysków, gdy obaj konkurenci będą w lepszej sytuacji, jeśli angażują się w przytulne zachowania. Nie ma teoretycznej podstawy, by wywnioskować minimalną liczbę firm, które z powodzeniem mogą utrzymać konkurencję, ale im jest ich mniej, tym większa jest tendencja do oligopolu. Nieco arbitralnie zakładaliśmy, że potrzebne są przynajmniej trzy plany zdrowotne, aby stworzyć sytuację, w której dostawcy i plany będą nieustannie dążyć do poprawy jakości i oszczędności.
Jaka jest krytyczna wielkość populacji, aby utrzymać efektywną firmę.
Wielkość populacji potrzebnej firmie zarządzającej do organizowania efektywnej opieki podstawowej i jednostek specjalistycznych różni się w zależności od specjalizacji i zgodnie z założeniami dotyczącymi minimalnej liczby lekarzy potrzebnych do utrzymania usługi.
[patrz też: olx pińczów, zolaxa, lactoral ]